Κάλιο μακριά κι αγαπημένοι, παρά κοντά και μαλωμένοι.
Αγάπη δεν εστάθηκε ποτέ χωρίς καημούς
Και βάσανα και πόνους και αναστεναγμούς
Αν ένα φίδι σ’ αγαπά, κάνε το ‘συ βραχιόλι.
Όποιος φιλεί δυο στόματα, το ένα του βρωμάει,
Όπου δεν έχει τίποτα, ποθεί και πεθυμάει.
Ο πατέρας έδωσε στο παιδί αμπέλι
Και το παιδί δεν έδωσε στον πατέρα σταφύλι.
Όπου τάβλα και μαντίλι, δέξου και τον κυρ- Βασίλη.
Όπου γάμος και φαΐ, δέξου και τον κυρ-Κωστή.
Ρημάζει σπίτια και χτίζει εκκλησίες.
Βεζίρης έγινες, άνθρωπος δεν έγινες.
Ο κακός ο μάστορας τα βάζει με τα εργαλεία του.
Όπου λαλούν οι κόρακες, σωπαίνουν τ’ αηδόνια.
Ο θάνατος της αλεπούς είναι της κότας ζήση.
Το πικρό πιοτό δε γλυκαίνει στη χρυσή κούπα.
Αν δεν υπήρχαν σύννεφα, δε θ’ απολαμβάναμε τον ήλιο.
Δεν θέλει ρύζι με νερό, θέλει νερό με ρύζι.
Άλλος με τον κόπο του κι άλλος με τον τρόπο του.
Πες μου τι είσαι και άσε τον πατέρα σου.
Όταν ανεβεί ψηλά η μαϊμού, φαίνεται ο κώλος της.
Κι αυγό αν πάρεις απ’ αυτόν, κρόκο δε θα βρεις.
Το ραβδί έχει δυο άκρες κι ο καθένας να προσέχει.
Ο ποντικός άνοιξε μεγάλη τρύπα και χώρεσε η γάτα.
Οι πολλοί γιατροί τον έφαγαν τον ασθενή.
Άρες-μάρες κουκουνάρες και σωρό παλαβομάρες.
Δίγνωμε και διπρόσωπε, θα σου το πω μπροστά σου,
αλλού βλέπουν τα μάτια σου κι αλλού ο λογισμός σου.
Έφερε η γάτα τον ποντικό για μάρτυρα.
Από άσπρο αυγό βγαίνει μαύρο πουλί.
Ο βερεσές επέθανε και πάει το τεφτέρι
κι άφησε για διαθήκη του: «Με τα λεφτά στο χέρι».
Παλιό γιατρό να προτιμάς και νέο δικηγόρο.
Ένας γιατρός θεραπεύει, δυο αμφιβάλλουν, τρεις σκοτώνουν.
Αν η γυναίκα ήταν καλή, κι ο Θεός θα είχε παντρευτεί.
Των γυναικών η φύση, ο χορός και το γαμήσι.
Το καλό κρασί και η όμορφη γυναίκα είναι δυο ευχάριστα δηλητήρια.
Τον άνδρα η γυναίκα του τον κάνει και βεζίρη και ρεζίλι.
Υπάρχουν δάκρυα που γελούν, χαμόγελα που κλαίνε.
Ούτε η γη ανθίζει χωρίς βροχή, ούτε η ψυχή χωρίς δάκρυα.
Όταν κερδίζεις δίκη, αποκτάς όρνιθα και χάνεις αγελάδα.
Δε μας χώραγε το σπίτι, γέννησε και η γιαγιά.
Ο καθένας τη μύξα του για βούτυρο την έχει.
Για χάρη του βασιλικού ποτίζεται κι η γλάστρα.
Και τούτος ο ανήφορος, κατήφορο θα φέρει.
Να πάει πίσω ντρέπεται, να πάει μπρος φοβάται.
Όπου τεμπέλης και φαγάς ή παπάς ή μυλωνάς.
Ο καλός λόγος βγάζει το φίδι απ’ την τρύπα.
Η ζωή δεν είναι για χόρταση, μεζές είναι.
Άλλος κλαίει άλλος γελάει, κόσμος είναι έτσι πάει.
Δε θα που καλά για σένα ούτε στο τραπέζι μετά την κηδεία σου.
Το στραβό το ξύλο η φωτιά το ισιάζει.
Την ομορφιά σε σαράντα μέρες την μπουχτίζεις, την καλοσύνη ούτε σε σαράντα χρόνια δεν τη χορταίνεις.
Μάτια και φρύδια έβλεπα και πίστεψα ο καημένος, μα την καρδιά δεν έβλεπα και βγήκα γελασμένος.
Πολλές φορές η λογική με την καρδιά μαλώνει, γιατί το θέλει η καθεμιά δικό της το τιμόνι.
Αν θες να πάρεις κόρη, τη μάνα προτωθώρει.
Κοντά στην τσουκνίδα βγαίνει και ρόδο.
Να φάω τα κόκαλά μου, αν σου λέω ψέματα.
Ό κόρακας κι ο κόλακας έχουν το ίδιο χρώμα, ο ένας το ‘χει στην ψυχή κι ο άλλος εις το σώμα.
Την πήρα για τριαντάφυλλο και βρέθηκε τσουκνίδα.
Σε πολλούς τέντωνε τ’ αυτί σου και σε λίγους τη φωνή σου.
Η σιωπή των γυναικών κι άλλη ομορφιά χαρίζει.
Ο μονόφθαλμος λυπάται τον τυφλό.
Φαλακρός και για χτένι καβγαδίζει.
Όταν δυο βούβαλοι μαλώνουνε στο βάλτο, την πληρώνουν τα βατράχια.
Σαπουνίζοντας γουρούνι, χάνεις κόπο και σαπούνι.
Το Θεό δεν τον είδαμε, με το νου τον βρήκαμε.
Όσο όμορφο είναι το προσωπάκι, τόσο πιο μικρό το μυαλουδάκι.
Η γυναίκα με το κλάμα και ο ψεύτης με τους όρκους.
Όσο τραβάει το κορμί, τα φταίει το κεφάλι.
Αν έχεις παιδιά, να τα χαίρεσαι. Αν δεν έχεις παιδιά, να χαίρεσαι.
Το παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου.
Παλιώνει ο λύχνος, μα ποτέ το φως του δεν παλιώνει.
Άλλος τη θέλει όμορφη, άλλος τη θέλει να ‘χει και άλλος κλείνει τα μάτια του και παίρνει, όποια του λάχει.
Οι λεύτεροι είναι λευτεριά και νιότη ζηλεμένη και σκλάβοι αλευτέρωτοι είναι οι παντρεμένοι.
Τρελός παπάς σε βάφτισε κι αλαφιασμένος διάκος.
Μάθε τον πατέρα σου να κάνει παιδιά.
Κλαίν’ οι χήρες, κλαίν’ κι οι παντρεμένες.
Όπου πληγή κι αυτός μύγα.
Όσα λύνονται με τα χέρια, δε χρειάζονται μαχαίρια.
Άσε ‘κείνα που ξέρεις και κάνε αυτά που βρήκες.
Αν η σκύλα δεν κινήσει την ουρά της, τα σκυλιά δεν παν’ κοντά της.
Κρύα χέρια, ζεστή καρδιά.
Καλόγερος θα γίνω να σώσω την ψυχή μου, μα δε μ’ αφήνει ο διάολος που έχω στο βρακί μου.
Ο Θεός να σε φυλάει από του μουλαριού τα πισινά κι από του καλόγερου τα μπροστινά.
Η σιωπή δεν κάνει ποτέ γκάφες.
Το στόμα κράτα το κλειστό, αν δεν είναι να πεις κάτι σωστό.
Σκέψου και πορέψου.
Οι ανόητοι χτίζουν τα σπίτια και οι έξυπνοι κατοικούν σ’ αυτά.
Να ζήσει όποιος μ’ ύβρισε, να σκάσ’ όποιος μου το ‘πε.
Οι συμβουλές δεν πιάνουν στον έρωτα.
Συμπεθεριά και κουμπαριά τον πρώτο χρόνο αγάπη.
Όπου αγαπάς, μην πολυσυχνάζεις.
Το χαρτί και το μελάνι τον καλό γαμπρό δεν κάνει.
Βάρα τον καλό να γίνει καλύτερος. Βάρα τον κακό, να γίνει χειρότερος.
Ο θυμωμένος κι ο τρελός είναι το ίδιο πράμα.
Δε σου δίνει ούτε σκοινί να κρεμαστείς.
Όσο θέλεις φούσκωνε και όσο θέλεις πήδα.
Οι ακαμάτες και οι λωλές έχουν τις τύχες τους καλές.
Ελληνική παροιμία (αποστολέας Ολυμπία Καραγιάννη)
Κώλος που κλάνει γιατρό δε φοβάται.
Σκόρδο και νερό κάνει τον άνθρωπο γερό.
Ο καθένας την πορδή του, μοσχολίβανο την έχει.
Έκανε κι η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο.
Εμπρός φίλος και πίσω σκύλος.
Μακριά από τις σιγανοπαπαδιές και τις κρυμμένες τις φωτιές.
Υπομονή, υπομονή, καρτέρει και καρτέρει και τούτος ο ανήφορος, κατήφορο θα φέρει.
Φαλακρός και για χτένι καβγαδίζει.
Ο κόμπος που λύνεται με χέρια, δε χρειάζεται μαχαίρια.
Του παλικαριού η ραβδιά είναι γλύκα και χαρά και του γέρου τα κανάκια είναι πίκρες και φαρμάκια.
Το γλυκό χαμόγελο μιλάει όλες τις γλώσσες του κόσμου.
Az édes mosoly beszédesebb a világ összes nyelvénél!
(Szó szerint: ... a világ összes nyelvén beszél)
Magyarul a leggyakoribb formája a közismert "aszittem", míg a görögben általában a νόμιζα hangzik el (= eddig úgy gondoltam / abban a hitben éltem). Nekem elsőre úgy tűnt, hogy ezt akarta mondani Lacka, csak kicsit kicifrázta
Igen, azt igyekeztem írni, hogy "Magam is azt hittem, ez a νησάκι του Αγίου Σώστη. Nem egy pillanatra, hanem folyamatosan abban a hitben voltam.
Hát igen, tisztán látszik, hogy a sok féle múltat a különböző nyelvekben csak a mi kínzásunkra találták ki .
Köszi mindenkinek!
Igazából errefelé mindenki mindig csak a pali-t mondja...
Bár mikor rákérdeztem, ők sem tudták megmondani, mia különbség. Talán ez is attól függ, melyik területen vagy!
Mellesleg ettem "bundáskenyeret" itt is!!!
Ők "Avgo feta"-nak hívják
Szerintem Stratos helyesen írta,nem sok különbség van a "ξανά" és a "πάλι" között.
Talány annyi, hogy a "ξανά"-t gyakran használják igekötőként is.( újjá-, át-,vissza-,viszont-)
ξαναβλέπω, ξαναδώ - újra lát, viszontlát
ξαναγεννιέμαι - újjászületik
ξαναφτιάχνω - újra megcsinál
ξαναχτίζω - újjáépít, átépít
ξανά : újra, megint, még egyszer, legközelebb
πάλι : újra, (már) megint, még mindig
και πάλι : ismét, újból
Egyetértek veled a "νομίζω" (gondolom/vélem) igével kapcsalatban, valóban nagyon ritka az az eset, amikor előidejű igeszemléletben használják. A mondat a "πιστεύω" (hiszem/bízom vmben) igével lenne tökéletes, csak nem akartam túlságosan összekavarni a dolgokat egy újabb igével...
Üdv: Zsu
Stratos: Köszi Zsu a megjegyzéseidet, nagyon tanulságosak!
Jó lett ez a kisokos, amit szerkesztettél. A konkrét példánál annyival egészíteném ki, hogy a νομίζω jelentéséből adódóan egy elég sajátos ige - nem is nagyon használják előidejű igeszemléletben (συντελεσμένος χρόνος).
Magyarul a leggyakoribb formája a közismert "aszittem", míg a görögben általában a νόμιζα hangzik el (= eddig úgy gondoltam / abban a hitben éltem). Nekem elsőre úgy tűnt, hogy ezt akarta mondani Lacka, csak kicsit kicifrázta Mondjuk itt pont ehhez lehet jó az a leírás, amit te az aorisztoszhoz mellékeltél, hogy "egy darabig azt gondoltam, de aztán a múlt egyetlen pillanata alatt megváltozott a dolog", ha társítunk mellé egy olyat, hogy τώρα το θυμήθηκα.
Viszont mégis a te megoldásod látszik helyesnek, ha Lackának a játék hevében akkor úgy tűnt (νόμισε), hogy a képen a zakinthoszi Agiosz Szosztisz van (jujj ez hogy lenne magyarul, Szent ...?).
Nem tudom, most fésültem vagy kócóltam?
Szerintem mindkettőt érdemes böngészni annak, aki komolyabban akar foglalkozni a göröggel (beszéd, dalfordítas, stb.)
Szia Lacka!
Előszőr is szeretnék gratulálni az első helyedhez!!!
A hozzászólásaidból azt veszem ki, hogy lelkes nyelvtanuló vagy, éppen ezért remélem nem veszed rossz néven, ha kijavítalak
lacka írta:
Όχι Στρατο, ήθελα να γράψω "ναι".
Κ΄εγώ έχω νομίζει, αυτό είναι το νησάκι του Αγίου Σώστη.
Αλλά για τώρα θυμάμαι: είναι Μονεμβασιά (ή Μαλβάζια).
Az első mondat: tökéletes!
A másik kettő viszont; kevésbé...
1. észrevétel:
Az "Újgörög nyelvtan" 223. paragrafusában (152. oldal) írja le az igető és az igeidők közötti kapcsolatot. A görög nyelvben a jelen, folyamatos szemléletű, ennek megfelelően a folyamatos jövő és folyamatos múlt ennek az alaknak a szótövét megtartva képzendő (lásd a).
A β) és γ) részek pedig, az egyszeri jövő, egyszeri múlt stb. szótövét irják le. Az a forma, amit te használtál "συντελεσμένος χρόνος" , azok közül is "Παρακείμενος" (lásd 217. paragr.). Az összes "συντελεσμένος χρόνος" az egyszeri múlt igetövét megtartva képzendő.
Vagyis έχω νομίσει lenne a helyes forma, viszont a mondat értelme alapján ez az igeidő nem jó, ide az αόριστος illik. (αόριστος = Egyszeri múlt: egy darabig azt gondoltam, de aztán a múlt egyetlen pillanata alatt megváltozott a dolog).
2. észrevétel:
A magyar mondatok szerkezete nagyban eltér a görög mondatokétól. Ez érvényes a szavak sorrendjére, a kötőszavak használatára, stb.- stb., Pl.: a magyar nyelvben nagyon gyakran használunk vesszőt, a görög viszont éppen ellenkezőleg kifejezetten ritkán teszi ki. Akit bővebben érdekel a téma, annak érdemes végigolvasni a "Mondattan"-t.
A fentiek alapján:
Κ΄εγώ νόμισα πως αυτό είναι το νησάκι του Αγίου Σώστη.
A másik mondatot én így mondanám:
Αλλά τώρα το θυμάμαι: είναι Μονεμβασιά (ή Μαλβάζια)
vagy
Tώρα το θυμήθηκα: είναι Μονεμβασιά (ή Μαλβάζια)